Stinkende ouwe schoenen kunnen er toch voor zorgen dat je voeten droog blijven.

Volg je passie. Zoek het vuur in je hart!

Kijk in de spiegel en zeg “I love you Tiger”

Schreeuw het van de daken: “Dit ben ik! Zie me staan!”

Stop met doen wat je haat en start vandaag met doen wat je leuk vindt!!! 

Ik heb vele van deze  kreten de revue horen passeren op lezingen of motivational speeches en mij verwarmd aan het vuur van deze sprekers. Vol energie ging ik dan altijd huiswaarts om echter de volgende dag te ontwaken met een knagend gevoel van : “
“Ja? en wat nu?”

Nu zal ik de laatste zijn die ontkent dat je je hart moet volgen in alles wat je doet.
Het leven is al kort genoeg dus probeer er het beste van te maken.

Nu reist er bij dit laatste bij mij echter een vraag.

Wat is het beste?
Als iedereen vandaag zou besluiten om zijn hart te volgen en enkel en alleen vol overgave zijn passie achterna gaat vrees ik dat we in een wereld belanden waarbij de 4 ruiters van de apocalyps vol overgave Ankie van Grunsven naar de kroon  steken en we uiteindelijk allen gillend, naakt, in onze tuin staan.

Ben ik een doemdenker?
Ben ik zwartgallig en houd ik ervan mensen  hun dromen te ontnemen.

Nee! Verre van dat!
Ook ik probeer het onderste uit de kan van mijn leven te halen. Te genieten en vol overgave mijn passie te beleven.

Sterker nog een paar jaar geleden gooide ik mijn roer radicaal om en wilde ik mijn boot enkel nog  laten koersen richting zonovergoten stranden.
Nu hebben we allen recentelijk kunnen zien dat dit voor een kapitein niet altijd de beste keus is.
Net als de Concordia lag ook ik binnen de kortste keren gekapseisd in het water, trappelend mijn hoofd ternauwernood boven water houdend.

Volg je hart, leef je passie. Absoluut. Ik zal de eerste zijn die dat met vette halen onderstreept maar….
Je stapt ook niet in je auto om meteen plankgas te geven. Grote kans dat je brokken maakt.

Passie is je persoonlijke heilige graal. De weg ernaartoe ligt vol gevaren en onverwachte wendingen.
Het kan niet zo zijn dat het pad één rechte lijn is waar je even een sprintje over kan trekken.
Je zult ervoor moeten knokken en alle hulp aangrijpen die je krijgen kan. Ga de boer op, ontmoet mensen, deel je passie met iedereen die het horen wil.
Dit kost tijd en in deze maatschappij is tijd geld. Het kan dus niet zo zijn dat je alle schepen achter je verbrandt en je achter je passie aanrent als een hond achter zijn staart.
“Gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt”  Ouwe lullepraat maar wel waar.

Wees bedachtzaam. Investeer je vrije uren niet aan tv, playstation of Wordfeud maar werk aan je zelf. Gebruik de loze uren om het pad te effenen.
Blijf je boterham verdienen desnoods met het werk waar je een hekel aan hebt. Als je eerlijk naar je zelf bent en gedoseerd je passie nastreeft, er echt voor gaat maar toch je rug recht houdt om jezelf en je naasten te onderhouden gaat het je lukken daar ben ik van overtuigd. Binnen de kortste keren doe je meer van wat je leuk vindt te doen en wordt het aandeel “verplicht werk” geleidelijk aan (maar steeds sneller) minder.
En als je uiteindelijk in je levensonderhoud kan voorzien door te doen wat je hart je ingeeft. Prima!! Pedaal helemaal in en gas “Go for it”
Ga je echter te vroeg van stapel en plons je vol overmoed, onbezonnen te water; ik voorspel je: Je zult verzuipen!

Graag deel ik met je de volgende link.  http://youtu.be/EhqZ0RU95d4

Walth!

designboy

In elk bedrijf loopt er op zijn minst ééntje rond. Een onvervalste designboy.
De designboy is er in vele varianten, soms subtiel met net dat beetje teveel gel in zijn haar of een net te overdreven smile op zijn gezicht. Meestal is subtiliteit ver te zoeken en heeft onze designboy ook op een zwaarbewolkte dag de design zonnebril op zijn neus. Wat alle designboys gemeen hebben is dat ze er allemaal heel gelikt uitzien. Allemaal net too much. De perfecte designboy beheerst deze kunst zo goed dat het in eerste instantie niet opvalt. Pas als je zijjn broek hoort kraken wanneer hij begint te bewegen rinkelen de eerste alarmbellen.
In basis zijn designboy’s zo slecht nog niet. Het zijn vaak introverte types die op deze manier hun bestaansrecht claimen. Vaak blijken zij wanneer collega’s door het vernis weten te breken warme persoonlijkheden die eenmaal ontdooit zelf kunnen lachen om hun design gedrag.
Problematischer wordt het echter als je te maken hebt met een instrumentele designboy.
Deze types zijn altijd aanwezig.
De meesten door hun extrovert gedrag waarmee ze continu de aandacht opeisen. Een enkeling juist door het bewust negeren van alles en iedereen om hen heen. Het zijn deze types die op termijn het bloed onder de nagels van een team of organisatie uit kunnen halen.
Het is nog net geen narcisme maar het zit er niet ver vanaf.
Dit type designboy moet men niet te veel de vrijheid geven binnen een organisatie en hem duidelijk maken dat zijn gedrag niet past in de cultuur van het bedrijf of het team.
Dit laatste is niet altijd even makkelijk omdat designboys behoorlijk intimiderend kunnen zijn.
In dit kader geldt echter ook het eeuwenoude spreekwoord “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”

Koninginnendag troep opruimen

KID In À Box 2 (Hipstamatic Contest Entry), originally uploaded by walth31.

Bijna is het weer zover. De oranje vlaggen kunnen weer uit de la gehaald worden. Leve de koningin. Ik ben als ik er goed over nadenk eigenlijk wel best trots op onze Bea. Ze heeft toch maar mooi met opgeheven hoofd alle ellende doorstaan die de afgelopen regeringen over haar heen gegooid hebben.
Koninginnen dag. Eindelijk hebben ook wij besloten om ons te wagen aan de verkoop van alle hande prullaria, sorry ik bedoel waardevol en aanbevelenswaardige zaken die wij in de loop der jaren verzameld hebben. Vol goede moed begonnen mijn kinderen en ik dan ook aan het uitruimen van de garage alwaar de verhuisdozen van 3 jaar geleden nog onaangeroerd op ons wachtten.
Ik had snel mijn keus gemaakt. Mijn oude SF boeken collectie mocht er nu echt wel uit. ook mijn hele verzameling Mart Smeets mocht de verkoop in. Alle prehistorische videobanden zouden wellicht nog wel aantrekkelijk zijn voor iemand die wanhopig vasthield aan het verleden.
Mijn kids hadden het moeilijker hun keuze te maken.
Oude lang vergeten speeltjes waren opeens weer interessant. Knuffels die eeuwenlang in een plastic zak hadden doorgebracht bleken opeens van onmisbare emotionele waarde.
Ze hebben uiteindelijk hun keus kunnen maken en we zullen op koninginnendag gouden bergen verdienen.

Wat mij echter bezig houdt is het feit dat kinderen genieten van het feit dat zij oude spulletjes terugzien en dat dat kleine zaken opeens heel veel waarde hebben.
Zelf neem ik wat sneller afscheid van de dinge die ik vergaard heb door de jaren heen. Komt dat omdat ik er geen waarde meer in zie? Wat zien zij dat ik niet zie?

Stom maar dit houdt me nu al een dag bezig. Ik vermoed (met de nadruk op vermoed) dat voor mij andere dingen belangrijker zijn geworden. Mijn hele SF boeken collectie was een deel van mijn identiteit. Voorheen had ik haar nodig om een stuk van mijzelf te herkenen. Nu niet meer. Het zit in mij. Verankerd in mijn zijn. De boeken waren een spiegel die ik nu niet meer nodig heb. Mijn oudste is gek van Star trek. In hem zie ik mezelf. Mijn dochter ademt toneel. In haar zie ik mezelf. Mijn jongste is een en al gevoelsmens. In hem zie ik mezelf. Mijn verleden zit in mij. Mijn toekomst zie ik in hen. Dat geeft mij rust. De kast kan uitgeruimd worden. Ik heb de bevestiging van oude spullen niet meer nodig. Mijn pad is duidelijk.

Een lekker zonnetje is alles wat ik nu nog nodig heb op koninginnendag!

Walth

Narcissus!

Velen van mijn lezers vandaag zullen waarschijnlijk op deze pagina terecht komen omdat ze het artikel in dagblad de Limburger gelezen hebben.

Ik merk dat ik vaker naar de statistieken kijk dan anders. Logisch toch?

Aandacht is altijd leuk. Wij mensen zijn sociale dieren en kom op iedereen geniet van aandacht.
Aandacht streelt ego en ik merk dat ik daar gevoelig voor ben.
Narcistisch? Och ja in elk van ons sluimert een narcist.

Tijdens de omgaan met agressie trainingen kruip ik vaak in de rol van een narcist en die rol ligt me wel.
narcisten kunnen je het bloed onder de nagels vandaan halen. Maar het enige dat in zo’n situatie werkt is het besef dat de narcist gewoon niet anders kan. Al zijn opmerkingen zijn niet tegen jou persoonlijk. Het had net zo goed je collega kunnen zijn. Wanneer je dat beseft ben je in staat om een narcist met gemak het hoofd te bieden. Streel het ego van een narcist en je stijgt in zijn aanzicht want jij erkent zijn “suprematie” Vervolgens geef je duidelijk en herhaaldelijk de grens aan en ga je niet in op zijn op de persoon gerichte gifpijlen.
Ik weet het voelt niet lekker maar enkel door te handelen vanuit het besef dat het niet persoonlijk bedoeld is(want de narcist kan niet anders) houd jij de controle over de situatie.

Narcisten zijn diep van binnen zielige mensen eenzaam en onbegrepen.

Daarom dank ik ook mede namens de narcist in mij iedereen die mijn blog leest.

Walth.

De vaart der volkeren

Voorwoord: Lees dit bericht in een verloren moment. Het is namelijk niet zo dringend!

Zo nu even adem halen.

De laatste weken waren drukke weken.
Nu is druk natuurlijk een relatief begrip. Druk bezig zijn is voor iedereen anders.
Voor mij betekent druk bezig zijn een situatie waar je vooral mentaal van het ene in het andere wordt gesleurd.
Nu heb ik als creatieve geest moeite met ordenen dus voor mij is het al snel druk.
Je zou echter ook kunnen zeggen dat we ons die druk zelf op leggen.
Om met Stephen Covey te spreken. Wat is belangrijk en wat is dringend.

Dringende zaken slokken ons vaak op. Natuurlijk want ze zijn dringend. Maar zijn ze ook belangrijk. Praten met je kinderen over wat hen bezig houdt  is nu niet echt dringend maar investeren in hun is investeren in de toekomst.

Wederzijds begrip voorkomt dat je later tegen “dringende” incidenten oploopt. Met andere woorden het zorgt voor rust.
Is het telefoontje nu echt zo dringend? Die vergadering belangrijk? Moet die website echt meteen gerealiseerd worden?
Op korte termijn misschien wel ja. Maar welke zaken zijn nu echt belangrijk, op de lange termijn.

Covey zet me op dat punt zwaar aan het denken.
Opeens besef ik dat ik te vaak als een hond achter mijn eigen staart aanren. Ik ren rondjes achter een leuke prijs aan maar blijf op de zelfde plek en raak buiten adem.

Wat is belangrijk?………..

Dit is een vraag die je enkel kan beantwoorden door even pas op de plaats te maken en diep te gaan graven in jezelf.
Het kost tijd en moeite maar uiteindelijk kom je tot een statuut waar je een leven mee vooruit kan. Als je weet en begrijpt wat voor jou belangrijk is. Privé, op je werk in je sociaal leven dan kun je je focus ook hierheen verleggen en hierin gaan investeren.
Natuurlijk zullen er nog steeds dringende zaken je pad kruisen maar niet zo vaak meer en met minder impact.
Doordat je investeert in en werkt aan belangrijke zaken zullen de dringende zaken je never nooit uit koers brengen want je weet naar welke kust het schip moet varen.

Het klinkt simpel maar dat is het niet. Het vraagt een ander denken. Het vraagt vaker nee zeggen tegen dingen die ogenschijnlijk “belangrijk”  lees “dringend” zijn. Onbegrip zal je deel zijn en mensen kunnen kwaad op je worden.
Op de lange termijn leidt deze denk c.q. levenswijze tot krachtige relaties zowel privé als op in je werk en zullen “dringende”zaken niet meer je leven bepalen.

Reageer als je er zin in hebt. Niet omdat je denkt dat het moet maar enkel als je geraakt wordt.

Walth

De (on)zin van functioneringsgesprekken

{Wat een ongelofelijke lul!

Ik keek hem aan  en gaf hem het enige juiste antwoord.

“Jazeker. U heeft gelijk. Ik zal er alles aan doen om de resultaten op te schroeven. Er is inderdaad geen plek voor excuses.

Hij gaf me een beminnelijk knikje en met een “Wij begrijpen elkaar” draaide hij zich om en liep de deur uit.

Bah! Heeft die vent dan totaal geen besef van hoe dingen hier toegaan. Drie chronisch zieken en geen middelen om ze te vervangen. “Het is crises. Iedereen moet een tandje bijschakelen.” Heerlijk toch zo’n motiverend gesprekje.

Mijn hand zocht op het bureau naar iets om mee te gooien. Even alle agressie van me af werpen. Hopende dat iets zou  sneuvelen in het proces.
Mijn hand vond niks. Gelukkig maar want berouw komt meestal na de zonde. Ik leunde achterover in mijn stoel. Een gevoel van leegte maar tegelijkertijd een orkaan in mijn hoofd. Mijn handen vonden mijn hoofd mijn vingers mijn haren.

“Godverdomme”

Natuurlijk. Ik had dit al lang zien aankomen. Ik had mezelf goed voorbereid op mijn functioneringsgesprek.
“Functioneringsgesprek!” In de wandelgangen noemde iedereen het de: “Ik hak je kop af dag!”
“Ze hebben enkel oog voor de dingen die fout gaan”, zei Maria laatst nog. “Ik slaap al nachten erg onrustig.”}

Functioneringsgesprekken hangen vaak als een zwaard boven het hoofd. Hoe komt het toch dat men in veel bedrijven deze gesprekken gebruikt om mensen te vertellen wat er aan schort? Een functioneringsgesprek hoort opbouwend te zijn en in ieder geval doorspekt van respect voor elkaar. Maar al te vaak worden zaken niet direct besproken en komen ze als puntige messen op je af tijdens een functioneringsgesprek.
Wat heeft het voor zin om dingen pas weken later te benoemen. Persoonlijk houd ik van kritiek omdat ik het zie als een kans iets te veranderen. Maar dan wel a.u.b. op het moment suprême en niet achteraf.
Vele manager vergaren informatie over hun medewerkers en brengen dit ten berde tijdens het jaarlijkse praatje.
Een functioneringsgesprek behoort in mijn ogen een formaliteit te zijn. Alles is al besproken tijdens feedback gesprekken en gesprekjes zodat medewerkers continu de kans krijgen zich aan te passen, bij te sturen en daar waar nodig te veranderen. Het pas wellicht zoals Ken Blanchard mooi verwoordt in onze “hebbes” cultuur waarin we telkens op zoek zijn naar fouten van anderen om zelf mooi voor de dag te komen.
Hoe kun je zo vertrouwen creëren?

Kan het anders?

Jazeker!!!

Probeer mensen te betrappen op dingen die ze goed doen, probeer fout gedrag niet te veroordelen maar om te buigen. Geef medewerkers vertrouwen.
Het kost even tijd om de cultuuromslag te maken maar het resultaat mag er zijn.

Voor wie zich een keer meer wil verdiepen in deze materie is “De Orka award”van ome Ken (Blanchard) eigenlijk verplicht leesvoer.

Wie geen zin heeft om te lezen boekt maar bij ons de training:
” De  (on)zin van functioneringsgesprekken”

Walth

Durf te voelen.

Sommige herinneringen koester je meer dan andere.

Zo zie ik nog altijd mijn drie kinderen geboren worden en ruik ik nog steeds de geur van zomer als 8 jarig jongetje op een open veld nabij mijn woonplaats.
Ik vraag me wel eens af of die herinneringen waarheidsgetrouw zijn en ik kan enkel tot de conclusie komen dat dat niet zo is.
Waarom zie ik dan de dingen zo helder voor mijn geest terwijl ik weet dat ze niet daadwerkelijk zo zijn gebeurd.
Gevoel!

Voelen speelt hierbij een hele grote factor.
Al kan ik de feiten niet meer exact voor ogen halen, ik voel nog steeds datzelfde gevoel wat ik, toen op dat bewuste moment had.
Gevoelens verankeren diep in het onderbewuste. Angst, trots, liefde, rust, woede, onzekerheid.
Ze creëren een kamertje in het brein en komen naar boven als een gebeurtenis ons triggert om de deur van dat kamertje te openen.
De trots en liefde toen zo’n glibberig wezentje voor het eerst de wereld toeschreeuwde. Het gevoel van rust op die bewuste zomerdag maar ook de intense onzekerheid die ik had toen ik niet uit mijn woorden kwam toen het wel nodig was.

Moet je de slechte herinneringen dan wegstoppen? De deuren sluiten en de sleutel weggooien?
Nee! Buiten het feit dat je dat never nooit zal lukken zijn het al onze herinneringen die ons maken tot wat we zijn.

Koester de mooie en accepteer de slechte.
Het gevoel van onzekerheid hoort bij mij, maakt me voorzichtig en naar ik hoop iets bedachtzamer. De trots en de liefde maakt me onoverwinnelijk, gepassioneerd.

Ieder mensheeft zijn herinneringen, zijn gevoelens en enkel zij die al hun gevoelens durven te omarmen kijken de toekomst met open vizier tegemoet.

Walth

Wat is de zin van trainen?

“We willen graag een training omgaan met agressie.”
“Dat kunt u wel willen maar is dat wel echt zo?”

Zo de toon is gezet! Een verbaasde blik is mijn deel.
Het concept: “De klant is koning.” werkt voor mij al jaren niet meer.
Als je je klanten beschouwt als vorstelijke despoten die maar hoeven te kikken en je gaat op de knieën, ben je in mijn ogen niet bezig met het opbouwen van een lange termijn relatie.
U wil geschiede behoort toe aan de radicalen van deze wereld en daar wens ik mij niet bij te scharen.
Zo dat is eruit!

“Gefrustreerd?” hoor ik u denken.
Nee hoor. Ik heb echter de mening dat maar weinig klanten weten wat ze echt willen.
Daarom ga ik altijd uit van het oeroude beproefde principe.
“Vragen is de kortste weg naar succes.”

“Waarom wilt u een OMA training? Waar loopt u in uw organisatie zoal tegenaan? Bent u bereid uw organisatie aan te passen aan de uitkomst van de training?”
Vaak verwachten klanten een antwoord op hun vraag en geen tegenvraag.
Ik ben echter van mening dat je als trainer de verplichting hebt om dieper te graven.
Een training wordt vaak gezien als een oplossing voor een probleem. In mijn optiek is het echter slechts een schakel( en nog niet eens zo’n hele grote) in een keten van processen die nodig zijn om een organisatie te tillen naar een hoger bewustzijnsniveau. En zoals altijd geldt: De zwakste schakel kan de hele keten doen breken.
Trainen heeft enkel doel als het past in een totaalconcept. Ik vind het daarom ook de plicht van een trainer cq trainingsbureau om te achterhalen of er in het hele plaatje zwakke schakels zijn.

Geld is geld!?!?!
Natuurlijk maar reputatie is de basis voor langdurig succes of instant falen.

Als de klanten in de gaten hebben dat je begaan bent met hen en hun organisatie bouw je een band met hen op.
Het is geen klakkeloos nee wat je ze geeft maar goed onderbouwde alternatieven.
Het is juist het klakkeloos ja dat je reputatie schaadt want als de bewuste training een verandering teweeg brengt bij de deelnemers die niet omarmd wordt door de organisatie zal dit, hoe goed de training ook zou mogen zijn, geen band opleveren tussen de opdrachtgever en jezelf.
Klanten hebben het recht op een integer advies. De dankbaarheid die je dat oplevert is vele malen meer waard dan snel geld verdienen

Hooghartig?

Niet als je oprecht bent en achter je mening staat. De klant is gebaat bij duidelijkheid ook al leidt dat niet tot directe omzet voor jou als trainer, mijn ervaring is dat het respect dat je daarmee opbouwt in de ogen van de klant zich op de lange termijn dubbel en dik zal terug betalen.

Walth

Als je de discussie wil aangaan zie ik de reacties graag tegemoet!

De wereldreis van een kwartje

Wat wil je later worden zoon?
Mijn tienjarige kijkt me aan met grote ogen.
“Hoe weet ik dat nou?”
“Wil je de creatieve kant op? of wil je meer richting wetenschap of wil je een zakenmannetje worden?
Hij geeft me een blik alsof hij denkt dat ik compleet gestoord ben en gelijk heeft hij. Wat verwacht ik hem nu te antwoorden?
Hij is 10 jaar, vol dromen en bezig met het heden niet met de toekomst.
Vaders kunnen vaak de domste dingen vragen. Dat komt denk ik omdat ze in hun kinderen zichzelf herkennen.
Nu is dat bij mijn oudste niet zo moeilijk. Zowel in uiterlijk als in gedrag valt de appel bij hem niet ver van de boom.
Ik plaag hem er altijd mee.
“Kijk naar mij en aanschouw je toekomst.” zeg ik wel eens tegen hem.
Niets dat hem sneller op de kast krijgt. Heerlijk!
Eigenlijk moet ik die opmerking anders formuleren.
“Ik kijk naar jou jongen en zie al datgene wat ik had willen worden.”
Maar al te vaak probeer je je kinderen jouw dromen te laten invullen. Zij hebben nog de kans om beroemd te worden, die wereld veranderende uitvinding te doen of de beste voetballer ooit te worden.
Dat laatste is bij mijn zoon met zekerheid uit te sluiten maar toch.

Vaders en hun zonen.
Ik praat graag en vaak met mijn kinderen over wat ze bezig houdt, waar ze van dromen.

Dit gesprekje brengt mijn gedachten terug naar mijn jeugd naar de dag dat ik net iets jonger was dan mijn zoon nu en mijn vader iets ouder is dan ik nu ben.

Het is zomer en pa zit op een terras van een hotel bij ons in de straat te kaarten. Ik speel met de kiezelstenen tot dat pa me roept en me een kwartje geeft.
“Kijk jong dit ligt zomaar tussen de steentjes. Alsjeblieft.”
Ik pak het kwartje en weet onmiddellijk dat dit niet voor mij bestemd is. Dit kwartje ligt hier al heel lang. Het viel uit de beurs van een hollandse toerist. Het was een bewuste keuze om te vallen. Dit kwartje wil de wereld zien. Het wacht op die ene buitenlandse toerist die in een onbewaakt ogenblik zijn oog op hem laat vallen om vervolgens vele jaren later vol trots tegen zijn kleinzoon te zeggen.
“Look David. This is dutch money. I found it in the dutch mountains. Take it with you on your trip around the globe and think of me when you look at it.”

“Dank je wel pa maar dit kwartje wil de wereld zien.”

Met een grote zwaai gooi ik het kwartje weg. Ik zie het op de kiezelsteentjes stuiteren om vervolgens voor altijd uit mijn blikveld te verdwijnen.
De reactie van mijn vader was in retrospectief een hele logische maar voor mij als kind een totale uiting van onbegrip voor mijn zienswijze.
“Wat doe je nou. Denk maar niet dat je ooit nog iets van me krijgt.”
Boos kijkt hij me aan waarschijnlijk vervuld van schaamte voor zijn kaartvrienden voor zo’n lompe actie van een brutaal kind.
“Ga maar naar huis.”

Ik voelde mij gekrenkt. Wat deed ik fout. Ik bood het kwartje de kans zijn lotsbestemming te vervullen.
Natuurlijk had mijn vader vanuit zijn oogpunt gelijk maar dit moment ging veel dieper.

Mijn vader is geen dromer.
Hij is van een generatie dat je niet moest lullen maar doen. Puber in een na oorlogs Nederland. Werken voor de kost handen uit de mouwen. Muziek? leuk jong maar als hobby. Zorg maar dat er geld op de plank komt dan kun je zoveel muziek maken in je vrije tijd als je wilt.

Dat ene moment. Zijn boze blik in mijn oprecht verbaasde ogen. Ik wist dat twee wegen zich scheidden.
Ik weet niet of ook hij dat besef had maar net als op die dag stonden onze zienswijzes nog vaak lijnrecht tegeover elkaar.
Hij ging voor zekerheid ik voor het ongewisse.

In de loop der jaren heb ik hem wellicht nog  vaker wegen bewandeld die hij niet voor mij voorzien had want er zijn nog vele kwartjes op mijn pad gekomen. Ook nu nog vraagt hij steeds of de zaken goed gaan en of ik een reserve potje heb voor moeilijkere tijden.
Ik moet bekennen dat ik dat heb want al vader kun je natuurlijk niet enkel meer dromen. Soms moet je kiezen voor zekerheid.

Ik doe de deur achter me dicht. Mijn oudste roept me echter terug.

“Ja?”
“Mag ik straks een DVD van Startrek kijken?”
“Alleen als ik mee mag kijken.”
Ik zie een glimlach op zijn gezicht en voel me warm van vreugde.

“To boldly go where no one has gone before!”

Walth!

Bokito

Wie kent hem nog? Bokito! de zilverruggorilla die in 2007 ontsnapte en een treiterende vrouw aanviel.
Sinds hij ooit model stond in een omgaan met agressie training en de trainer hem perfect imiteerde staat Bokito voor alle veelal mannelijke opdondertjes die met machtsvertoon iemand willen imponeren.
Afgelopen maandag mocht ook ik een keer doelwit van Bokito zijn.

Korte situatieschets:

Lange wachtrij in een boekenwinkel in Maastricht. De pinautomaat defect en zowel de kassajuf als de manager vrolijk in gesprek met de klant die aan de beurt was. Het probleem was maar moeilijk te verhelpen.
De rij naast de mijne, want natuurlijk stond ik in de verkeerde rij, vlotte in een redelijk tempo en daar waar ik normaal dit soort gelegenheden gebruik om mensen te observeren werd ik nu onrustig want over vijf minuten moest ik mijn zoontje ophalen van de zwemles.
De manager bleef kletsen en had niet het inzicht om de wachtenden even toe te spreken. Ik schoof langzaam naar de rechterrij en(en daar ging ik natuurlijk gruwelijk de fout in) probeerde te ritsen zonder dit even beleefd te vragen.

Het vriendelijke meisje aan de kassa nam mijn boeken aan en begon af te rekenen.

“Meneer u dringt voor”. Een jong meisje achter mij kwam op voor haar rechten en het schaamrood stond op mijn kaken.
Een murmelend “Sorry maar ik sta al een kwartier te wachten” was het enige dat ik over mijn lippen kreeg.
“Dan mag u nog niet voor dringen” was het enige juiste antwoord.
Ik zag dat de kassajuf mijn geld al geaccepteerd had dus om zo snel mogelijk een eind aan mijn gênante vertoning te maken zei ik. “Ik vind het goed. Ik sta er nu toch” Ik moet bekennen ik voelde me net kabouter Wesley. Dom, klein en absurd brutaal.
Net toen ik dacht dat ik er goed van af zou komen kwam uit de achterhoede, glimmend van ongenoegen een jonge man groot gelijk Wesley Snijder en overduidelijk net zo temperamentvol.
“Hey Mongol”(Niet mongool nee mongol)
“Praat niet zo tegen mijn vrouwtje. Dat is mijn vrouwtje”
De territorium drang spatte er vanaf en binnen 1 seconde stonden we borstkas tegen borstkas gedrukt in een verhitte tango.
“Houd je mond ouwe(dat deed pijn). Zoek je problemen?”
Nu hebben dit soort situaties een morbide aantrekkingskracht op mij. Ik blijf  ijselijk kalm en gooi alle technieken in de strijd die ik zelf mijn cursisten aanleer.
“Stop(met vlakke hand), Ik hoor u schreeuwen en zie u wilde bewegingen maken. Ik krijg de indruk dat u kwaad bent en mocht dat komen door mijn opmerkingen dan bied ik u oprecht mijn excuses aan”
Verdomd het werkte!
Bokito dacht na en net op het moment dat ik nogmaals mijn excuses wilde maken om hem helemaal te ontdooien riep een oudere meneer achter mij: “Klein crapuul houd je kop of ik bel 112″
Nu was mijn directe voordeel dat ik niet meer het leidend voorwerp was.  Alle aandacht van mijn belager ging direct uit naar de betreffende man. Het geschreeuw vulde de gehele prachtige boekenwinkel en binnen no time werd de tango een ordinaire klompendans.
Wat nu?
Ik keek de kassière aan die mij direct de boeken aanreikte en dacht meid je hebt gelijk. Ik was de brandstof van zijn woede nam de boeken en maakte mij als een dief in de nacht uit de voeten.
Buiten aangekomen deed ik mijn felle oranje sjaal af en stopte die in mijn zak voor het geval hij me achterna zou komen.
Met mijn muts op mijn hoofd voelde ik mij een laffe verrader van de achterblijvers.
Toch blijf ik erbij dat het de enige juiste handeling was. Was ik gebleven dan was mijn aanwezigheid enkel een rode lap geweest en was de situatie wellicht verergerd.
Eenmaal thuis kwam ik tot de conclusie dat ofschoon Bokito natuurlijk nooit zo had mogen reageren mijn voorkruipen de oorzaak van alle ellende was. Haastige spoed is zelden goed!
Toch wringt ook het handelen van de manager nog.
Had hij de regie in handen genomen en ons wachtenden even vriendelijk toegesproken en de derde kassa in gebruik genomen terwijl hij de pin van kassa 1 herstelde waren er wellicht enkel tevreden klanten geweest.
Misschien?!?!?

Het oordeel is aan u!

Walth!