Sommige herinneringen koester je meer dan andere.
Zo zie ik nog altijd mijn drie kinderen geboren worden en ruik ik nog steeds de geur van zomer als 8 jarig jongetje op een open veld nabij mijn woonplaats.
Ik vraag me wel eens af of die herinneringen waarheidsgetrouw zijn en ik kan enkel tot de conclusie komen dat dat niet zo is.
Waarom zie ik dan de dingen zo helder voor mijn geest terwijl ik weet dat ze niet daadwerkelijk zo zijn gebeurd.
Gevoel!
Voelen speelt hierbij een hele grote factor.
Al kan ik de feiten niet meer exact voor ogen halen, ik voel nog steeds datzelfde gevoel wat ik, toen op dat bewuste moment had.
Gevoelens verankeren diep in het onderbewuste. Angst, trots, liefde, rust, woede, onzekerheid.
Ze creëren een kamertje in het brein en komen naar boven als een gebeurtenis ons triggert om de deur van dat kamertje te openen.
De trots en liefde toen zo’n glibberig wezentje voor het eerst de wereld toeschreeuwde. Het gevoel van rust op die bewuste zomerdag maar ook de intense onzekerheid die ik had toen ik niet uit mijn woorden kwam toen het wel nodig was.
Moet je de slechte herinneringen dan wegstoppen? De deuren sluiten en de sleutel weggooien?
Nee! Buiten het feit dat je dat never nooit zal lukken zijn het al onze herinneringen die ons maken tot wat we zijn.
Koester de mooie en accepteer de slechte.
Het gevoel van onzekerheid hoort bij mij, maakt me voorzichtig en naar ik hoop iets bedachtzamer. De trots en de liefde maakt me onoverwinnelijk, gepassioneerd.
Ieder mensheeft zijn herinneringen, zijn gevoelens en enkel zij die al hun gevoelens durven te omarmen kijken de toekomst met open vizier tegemoet.
Walth
