KID In À Box 2 (Hipstamatic Contest Entry), originally uploaded by walth31.
Bijna is het weer zover. De oranje vlaggen kunnen weer uit de la gehaald worden. Leve de koningin. Ik ben als ik er goed over nadenk eigenlijk wel best trots op onze Bea. Ze heeft toch maar mooi met opgeheven hoofd alle ellende doorstaan die de afgelopen regeringen over haar heen gegooid hebben.
Koninginnen dag. Eindelijk hebben ook wij besloten om ons te wagen aan de verkoop van alle hande prullaria, sorry ik bedoel waardevol en aanbevelenswaardige zaken die wij in de loop der jaren verzameld hebben. Vol goede moed begonnen mijn kinderen en ik dan ook aan het uitruimen van de garage alwaar de verhuisdozen van 3 jaar geleden nog onaangeroerd op ons wachtten.
Ik had snel mijn keus gemaakt. Mijn oude SF boeken collectie mocht er nu echt wel uit. ook mijn hele verzameling Mart Smeets mocht de verkoop in. Alle prehistorische videobanden zouden wellicht nog wel aantrekkelijk zijn voor iemand die wanhopig vasthield aan het verleden.
Mijn kids hadden het moeilijker hun keuze te maken.
Oude lang vergeten speeltjes waren opeens weer interessant. Knuffels die eeuwenlang in een plastic zak hadden doorgebracht bleken opeens van onmisbare emotionele waarde.
Ze hebben uiteindelijk hun keus kunnen maken en we zullen op koninginnendag gouden bergen verdienen.
Wat mij echter bezig houdt is het feit dat kinderen genieten van het feit dat zij oude spulletjes terugzien en dat dat kleine zaken opeens heel veel waarde hebben.
Zelf neem ik wat sneller afscheid van de dinge die ik vergaard heb door de jaren heen. Komt dat omdat ik er geen waarde meer in zie? Wat zien zij dat ik niet zie?
Stom maar dit houdt me nu al een dag bezig. Ik vermoed (met de nadruk op vermoed) dat voor mij andere dingen belangrijker zijn geworden. Mijn hele SF boeken collectie was een deel van mijn identiteit. Voorheen had ik haar nodig om een stuk van mijzelf te herkenen. Nu niet meer. Het zit in mij. Verankerd in mijn zijn. De boeken waren een spiegel die ik nu niet meer nodig heb. Mijn oudste is gek van Star trek. In hem zie ik mezelf. Mijn dochter ademt toneel. In haar zie ik mezelf. Mijn jongste is een en al gevoelsmens. In hem zie ik mezelf. Mijn verleden zit in mij. Mijn toekomst zie ik in hen. Dat geeft mij rust. De kast kan uitgeruimd worden. Ik heb de bevestiging van oude spullen niet meer nodig. Mijn pad is duidelijk.
Een lekker zonnetje is alles wat ik nu nog nodig heb op koninginnendag!
Walth
Het bewaren van oude spullen herken ik wel. Je kent er een waarde aan toe die niet van nu is maar eerder van gisteren en het verlangen dat het misscien morgen weer waarde heeft.
Als dit zo is dan heeft het nu geen waarde, maar heeft het een waarde gehad en kan het mogelijk weer een waarde krijgen voor wie??? Gaje weer met je soldaatjes spelen of lekker met je teddy knuffelen? Die kans is nihil, behalve als door een licht dementeren de persoonlijkheid zijn nu verliest en alleen het verleden blijft….kindsheid.
voor mij is het derhalve vel moeilijker om spullen te bewaren, niet weg te geven….