designboy

In elk bedrijf loopt er op zijn minst ééntje rond. Een onvervalste designboy.
De designboy is er in vele varianten, soms subtiel met net dat beetje teveel gel in zijn haar of een net te overdreven smile op zijn gezicht. Meestal is subtiliteit ver te zoeken en heeft onze designboy ook op een zwaarbewolkte dag de design zonnebril op zijn neus. Wat alle designboys gemeen hebben is dat ze er allemaal heel gelikt uitzien. Allemaal net too much. De perfecte designboy beheerst deze kunst zo goed dat het in eerste instantie niet opvalt. Pas als je zijjn broek hoort kraken wanneer hij begint te bewegen rinkelen de eerste alarmbellen.
In basis zijn designboy’s zo slecht nog niet. Het zijn vaak introverte types die op deze manier hun bestaansrecht claimen. Vaak blijken zij wanneer collega’s door het vernis weten te breken warme persoonlijkheden die eenmaal ontdooit zelf kunnen lachen om hun design gedrag.
Problematischer wordt het echter als je te maken hebt met een instrumentele designboy.
Deze types zijn altijd aanwezig.
De meesten door hun extrovert gedrag waarmee ze continu de aandacht opeisen. Een enkeling juist door het bewust negeren van alles en iedereen om hen heen. Het zijn deze types die op termijn het bloed onder de nagels van een team of organisatie uit kunnen halen.
Het is nog net geen narcisme maar het zit er niet ver vanaf.
Dit type designboy moet men niet te veel de vrijheid geven binnen een organisatie en hem duidelijk maken dat zijn gedrag niet past in de cultuur van het bedrijf of het team.
Dit laatste is niet altijd even makkelijk omdat designboys behoorlijk intimiderend kunnen zijn.
In dit kader geldt echter ook het eeuwenoude spreekwoord “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”